"In The Invisible Actor, Yoshi Oida describes one of the many exercises that invite heightened attention to the circulation of energies underpinning the 'invisible networks of relationships'. Two people exchange a conversation using only the actions of one hand. Each person 'listens' to physical impulses offered by the other, and responds to them, in a direct and immediate way, using their own hand. Oida is at pains to point out that these puppeted hand languages should not be referential, like a code to be deciphered 'like sign language or a game of charades':
Instead, you try to concentrate your whole existence into that one hand. It is a kind of strange animal, communicating to another equally strange animal. When you find the genuine life of this creature, and it is able to develop a real and varied relationship with the other animal, it is fascinating to watch. (Oida 1997: 75–76)"
«Στο βιβλίο Ο αόρατος ηθοποιός [The Invisible Actor], ο Γιόσι Όιντα [Yoshi Oida] περιγράφει μία από τις πολλές ασκήσεις που απαιτούν αυξημένη προσοχή στην κυκλοφορία των ενεργειών οι οποίες θεμελιώνουν τα "αόρατα δίκτυα σχέσεων". Δύο άτομα συνομιλούν χρησιμοποιώντας μόνο τις κινήσεις του ενός χεριού. Το καθένα "ακούει" τις σωματικές παρορμήσεις που του προσφέρει το άλλο και ανταποκρίνεται σε αυτές ευθέως και άμεσα, με το δικό του χέρι. Ο Όιντα επιμένει ότι αυτές οι γλώσσες των χεριών, που κινούνται σαν κούκλες, δεν πρέπει να είναι αναφορικές, σαν κώδικας προς αποκρυπτογράφηση, "όπως η νοηματική γλώσσα ή το παιχνίδι της παντομίμας":
"Αντίθετα, προσπαθείς να συγκεντρώσεις ολόκληρη την ύπαρξή σου σε αυτό το ένα χέρι. Είναι ένα είδος παράξενου ζώου που επικοινωνεί με ένα άλλο, εξίσου παράξενο ζώο. Όταν βρεις τη γνήσια ζωή αυτού του πλάσματος και εκείνο μπορέσει να αναπτύξει μια πραγματική και ποικίλη σχέση με το άλλο ζώο, η παρακολούθησή του είναι συναρπαστική." (Oida 1997: 75-76)»
Η άσκηση του «διαλόγου των χεριών» συγκεντρώνει την ευαισθησία και την εκφραστικότητα ολόκληρου του σώματος σε ένα μέλος και ασκεί τον/την ηθοποιό στη βαθιά προσοχή και στην άμεση ανταπόκριση στον/στην παρτενέρ. Ο/η αόρατος/αόρατη ηθοποιός δεν «δείχνει» νοήματα με κωδικοποιημένες χειρονομίες, αλλά μεταδίδει ζωντανές παρορμήσεις, που το κοινό αντιλαμβάνεται ως ζωή και όχι ως τεχνική. Οι Marshall και Williams εντάσσουν την άσκηση στην αναζήτηση του Peter Brook [Πήτερ Μπρουκ] για ένα «αόρατο δίκτυο» σχέσεων επί σκηνής.
Marshall, L. & Williams, D. (2010). Peter Brook: Transparency and the Invisible Network. Στο A. Hodge (Επιμ.), Actor Training (2η έκδ.). London & New York: Routledge, p. 191