δραστισμός [ουσ. αρσ.]

"Vienna Actionism never was a group. A number of artists reacted to particular situations that they all encountered, within a particular time period, and with similar means and results."

«Ο βιεννέζικος Δραστισμός δεν αποτέλεσε ποτέ ομάδα. Ορισμένοι καλλιτέχνες αντέδρασαν σε συγκεκριμένες καταστάσεις που όλοι συνάντησαν, μέσα σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο, με παρόμοια μέσα και αποτελέσματα.»

«Στην καλλιτεχνική σκηνή της Αυστρίας και στην περίπτωση του Ανέστη Λογοθέτη θα πρέπει να τονίσουμε ότι η ανάπτυξη της ‘πολυμορφικής σημειογραφίας’ του δεν συνυπάρχει, απλά, χρονικά με τις δράσεις των αξιονιστών της Βιέννης. Ο Λογοθέτης ανέπτυξε καλλιτεχνική φιλία και συνεργάστηκε επανειλημμένα με τους Hermann Nitsch και Otto Mühl. Πολύ αργότερα, σε ένα κείμενό του για τον Λογοθέτη, ο Nitsch σημείωνε: «Είχαμε την αίσθηση ότι ο Λογοθέτης επιχειρούσε στη μουσική αυτό που εμείς προσπαθούσαμε να επιτύχουμε στις εικαστικές τέχνες, να ξεπεράσουμε τις καθιερωμένες αντιλήψεις για την τέχνη» [Nitsch, 1998]. To 1962 τα έργα του Λογοθέτη Fantasmata & Nekrolog πλαισιώνουν μουσικά την πρώτη δράση (Blutorgel) των Hermann Nitsch, Otto Mühl και Adolf Frohner. Ένα χρόνο αργότερα, το 1963, το έργο του Λογοθέτη Meditation (1961) αποτελεί τη μουσική της δράσης Aktion Perinetgasse του Hermann Nitsch, της πρώτης, στην ουσία, δημόσιας παρουσίασης του κυριότερου εκπροσώπου του αξιονισμού της Βιέννης (Wiener Aktionismus).»

"The actionists have made numerous claims for the therapeutic nature of their work. Nitsch has repeatedly stressed the importance of abreaction and the release of pent-up energies for the human psyche and made its achievement a central part of his drama, and even if in later years he shifted the ultimate emphasis to a mystical awareness of the whole, he has remained true to the notion of therapy and abreaction. Muehl stressed the action’s ability to bring repressed layers of the psyche to consciousness and point the way to liberation and greater self-awareness. Schwarzkogler’s writings moved increasingly towards the notion of an “art of painting as the art of healing”, of art that regenerates the capacity for experience. More cautiously, Brus has stated that “Vienna Actionism was determined to break taboos, to point out by means of symbolic, ersatz actions the dangers that can arise from pent-up aggressions ... and together with this a self-therapy was to be effected”. Yet an earlier, laconic passage on the self-therapeutic result of his work is worth quoting: “With Body Analysis I, I attempted to analyse the whole of my body, I allowed people to shit and piss in my mouth. In fact it was very purifying, inasmuch as I could then get rid of the whole body analysis bullshit. And I also think that every body artist should first have someone shit in their mouth — then the problems that they pose, twist, stand straight, place at an angle and turn to the wall will all vanish”. Here Brus comes close to Nitsch, who has frequently stated that the ultimate aim of his excesses is to eliminate them, or indeed the very need for them. "

«Οι δρασιστές έχουν διατυπώσει επανειλημμένα ισχυρισμούς σχετικά με τον θεραπευτικό χαρακτήρα του έργου τους. Ο Νιτς έχει τονίσει κατ’ επανάληψη τη σημασία της αποφόρτισης μέσω της εκδραμάτισης (abreaction) και της απελευθέρωσης των συσσωρευμένων ψυχικών εντάσεων, θεωρώντας τες σημαντικές για την ανθρώπινη ψυχή και καθιστώντας την επίτευξή τους κεντρικό στοιχείο της δραματουργίας του. Ακόμη κι όταν, κατά τα μεταγενέστερα χρόνια, μετέφερε το κύριο βάρος σε μια μυστικιστική επίγνωση του όλου, παρέμεινε πιστός στην έννοια της θεραπείας και της εκδραμάτισης. Ο Μύλ υπογράμμισε την ικανότητα της δράσης να φέρνει στην επιφάνεια της συνείδησης απωθημένα στρώματα της ψυχής και να υποδεικνύει τον δρόμο προς την απελευθέρωση και την ενισχυμένη αυτογνωσία. Τα γραπτά του Σβαρτσκόγκλερ στράφηκαν ολοένα και περισσότερο προς την αντίληψη της «ζωγραφικής ως τέχνης της θεραπείας», δηλαδή προς μια τέχνη που αναγεννά την ικανότητα του ανθρώπου να βιώνει εμπειρίες. Πιο επιφυλακτικά, ο Μπρους έχει δηλώσει ότι «ο Βιεννέζικος Δραστισμός είχε ως στόχο να καταρρίψει τα ταμπού και να επισημάνει, μέσω συμβολικών, υποκατάστατων δράσεων, τους κινδύνους που μπορούν να προκύψουν από τις συσσωρευμένες επιθετικές παρορμήσεις […] και, παράλληλα, να επιτευχθεί μια μορφή αυτοθεραπείας». Αξίζει, ωστόσο, να παρατεθεί ένα παλαιότερο, λακωνικό απόσπασμα, στο οποίο ο Μπρους αναφέρεται στο αυτοθεραπευτικό αποτέλεσμα του έργου του: «Με το Body Analysis I επιχείρησα να αναλύσω το σώμα μου στο σύνολό του. Επέτρεψα σε ανθρώπους να χέσουν και να ουρήσουν μέσα στο στόμα μου. Στην πραγματικότητα, ήταν μια εξαιρετικά καθαρτική εμπειρία, καθώς έτσι μπόρεσα να απαλλαγώ από όλες αυτές τις ανοησίες περί ανάλυσης του σώματος. Πιστεύω, επίσης, ότι κάθε καλλιτέχνης της σωματικής τέχνης θα έπρεπε πρώτα να έχει κάποιον να χέσει μέσα στο στόμα του — τότε θα εξαφανίζονταν όλα τα προβλήματα που θέτει, συστρέφεται, στέκεται όρθιος, τοποθετείται υπό γωνία και στρέφεται προς τον τοίχο». Σε αυτό το σημείο, ο Μπρους πλησιάζει τις απόψεις του Νιτς, ο οποίος έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι απώτερος στόχος των υπερβολικών και ακραίων δράσεών του είναι να τις εξαλείψει — ή, ακόμη περισσότερο, να εξαλείψει την ίδια την ανάγκη για την ύπαρξή τους.»