"Qu'est-ce que la théâtralité ? c'est le théâtre moins le texte, c'est une épaisseur de signes et de sensations qui s'édifie sur la scène à partir de l'argument écrit, c'est cette sorte de perception œcuménique des artifices sensuels, gestes, tons, distances, substances, lumières, qui submerge le texte sous la plénitude de son langage extérieur. Naturellement, la théâtralité doit être présente dès le premier germe écrit d'une œuvre, elle est une donnée de création, non de réalisation. Il n'y a pas de grand théâtre sans théâtralité dévorante, chez Eschyle, chez Shakespeare, chez Brecht, le texte écrit est d'avance emporté par l'extériorité des corps, des objets, des situations ; la parole fuse aussitôt en substances."
Τι είναι η θεατρικότητα; Είναι το θέατρο μείον το κείμενο, είναι μια πυκνότητα σημείων και αισθήσεων που οικοδομείται επί σκηνής με αφετηρία τη γραπτή υπόθεση, είναι εκείνο το είδος οικουμενικής αντίληψης των αισθητηριακών τεχνασμάτων, χειρονομιών, τόνων, αποστάσεων, υλών, φώτων, που κατακλύζει το κείμενο με την πληρότητα της εξωτερικής του γλώσσας. Φυσικά, η θεατρικότητα οφείλει να είναι παρούσα ήδη από το πρώτο γραπτό σπέρμα ενός έργου· είναι δεδομένο της δημιουργίας, όχι της πραγμάτωσης. Δεν υπάρχει μεγάλο θέατρο χωρίς αδηφάγα θεατρικότητα· στον Αισχύλο, στον Σαίξπηρ, στον Μπρεχτ, το γραπτό κείμενο παρασύρεται εκ των προτέρων από την εξωτερικότητα των σωμάτων, των αντικειμένων, των καταστάσεων· ο λόγος διαχέεται αμέσως σε ύλες.
Στο δοκίμιο για το θέατρο του Charles Baudelaire [Σαρλ Μπωντλαίρ], ο Roland Barthes [Ρολάν Μπαρτ] διατυπώνει έναν από τους πρώτους ορισμούς της θεατρικότητας στη γαλλική θεωρία. Την ορίζει ως «το θέατρο μείον το κείμενο», δηλαδή ως την πυκνότητα σημείων και αισθήσεων που οικοδομείται επί σκηνής. Η θεατρικότητα δεν αντιτίθεται στο κείμενο. Είναι «δεδομένο της δημιουργίας» και οφείλει να υπάρχει ήδη στο πρώτο γραπτό σπέρμα του έργου. Κατά τον Barthes, το μεγάλο θέατρο, από τον Αισχύλο έως τον Σαίξπηρ [William Shakespeare] και τον Μπρεχτ [Bertolt Brecht], χαρακτηρίζεται από μια «αδηφάγα» θεατρικότητα, η οποία μετατρέπει τον λόγο σε σώματα, αντικείμενα και καταστάσεις.
Barthes, R. (1964). Le théâtre de Baudelaire. Στο Essais critiques (σ. 41). Paris: Seuil. (Πρωτότυπη δημοσίευση στο Théâtre populaire, 8, 1954, 45–52)