"As the seventeenth century gave way to the eighteenth a rage for ballad operas struck England. These were dramas and comedies in which the plot was developed in dialogue rather than in recitative and in which songs were interspersed to underline the play's sentiments. In many instances melodies for these songs were not created for the entertainment but borrowed from popular airs by the librettist-lyricist, a borrowing openly acknowledged. There were, however, some original composers such as Charles Dibdin (who wrote his own librettos), Michael Arne, and William Shields [sic] who earned contemporary acclaim for their melodic efforts."
«Καθώς ο 17ος αιώνας έδινε τη θέση του στον 18ο, μια φρενίτιδα για τις όπερες-μπαλάντες κατέλαβε την Αγγλία. Επρόκειτο για δράματα και κωμωδίες στα οποία η πλοκή αναπτυσσόταν μέσω του διαλόγου και όχι του ρετσιτατίβου και στα οποία παρεμβάλλονταν τραγούδια για να υπογραμμίσουν τα συναισθήματα του έργου. Σε πολλές περιπτώσεις, οι μελωδίες των τραγουδιών αυτών δεν γράφονταν για το συγκεκριμένο θέαμα· τις δανειζόταν ο λιμπρετίστας-στιχουργός από δημοφιλείς σκοπούς, και ο δανεισμός αυτός ομολογούνταν ανοιχτά. Υπήρξαν ωστόσο και ορισμένοι συνθέτες πρωτότυπης μουσικής, όπως ο Charles Dibdin [Τσαρλς Ντίμπντιν] (ο οποίος έγραφε ο ίδιος τα λιμπρέτα του), ο Michael Arne [Μάικλ Αρν] και ο William Shield [Ουίλλιαμ Σηλντ], που κέρδισαν την αναγνώριση των συγχρόνων τους για τις μουσικές τους συνθέσεις.»
Ο Gerald Bordman [Τζέραλντ Μπόρντμαν] συνοψίζει τα δύο βασικά γνωρίσματα της όπερας-μπαλάντας: τον διάλογο πρόζας στη θέση του ρετσιτατίβου και τα τραγούδια σε δανεικές δημοφιλείς μελωδίες, των οποίων η προέλευση δηλωνόταν ανοιχτά. Στον όρο εντάσσει και έργα με πρωτότυπη μουσική των Dibdin, Arne και Shield, που έδρασαν από τη δεκαετία του 1760 και μετά, άρα τον χρησιμοποιεί με ευρεία έννοια. Η χρονολόγηση της «φρενίτιδας» στη μετάβαση από τον 17ο στον 18ο αιώνα είναι ανακριβής, γιατί η μόδα του είδους ξεκίνησε με την Όπερα του ζητιάνου (1728).
Bordman, G. (2001). American Musical Theatre: A Chronicle (3rd ed.). New York: Oxford University Press, σ. 1.