«αἱ δὲ χαρώνιοι κλίμακες, κατὰ τὰς ἐκ τῶν ἑδωλίων καθόδους κείμεναι, τὰ εἴδωλα ἀπ' αὐτῶν ἀναπέμπουσιν. τὰ δ' ἀναπιέσματα, τὸ μέν ἐστιν ἐν τῇ σκηνῇ ὡς ποταμὸν ἀνέλκειν ἢ τοιοῦτόν τι πρόσωπον, τὸ δὲ περὶ τοὺς ἀναβασμούς, ἀφ' ὧν ἀνέβαινον Ἐρινύες.»
«Οι χαρώνιοι κλίμακες βρίσκονται στις καθόδους από τα εδώλια· από αυτές ανεβάζουν τα είδωλα των νεκρών. Από τα αναπιέσματα, το ένα βρίσκεται στη σκηνή, για να ανελκύεται ένας ποταμός ή κάποιο παρόμοιο πρόσωπο, και το άλλο κοντά στους αναβασμούς, από όπου ανέβαιναν οι Ερινύες.»
Στο χωρίο αυτό του Ὀνομαστικοῦ σώζεται η μοναδική αρχαία μαρτυρία για τις χαρώνιους κλίμακες. Ο Ιούλιος Πολυδεύκης τις κατατάσσει στα θεατρικά μηχανήματα, τις τοποθετεί «στις καθόδους από τα εδώλια» και τις ξεχωρίζει από τα αναπιέσματα, με τα οποία ανελκυόταν ένας ποταμός ή ανέβαιναν οι Ερινύες. Έτσι οι χαρώνιοι κλίμακες εμφανίζονται ως ειδικό πέρασμα για τα είδωλα των νεκρών, που η αρχαιολογική έρευνα ερμήνευσε αργότερα ως υπόγειο διάδρομο προς την ορχήστρα.
Πολυδεύκης, Ὀνομαστικόν 4.132. Στο E. Bethe (Επιμ.), Pollucis Onomasticon (Lexicographi Graeci, 9, Fasc. 1: Libri I–V). Lipsiae: Teubner, 1900.